Toen ik in 2020 naar Julianadorp verhuisde, voelde dat als een beweging die diep van binnen al jaren leefde. Een verlangen om dichterbij mijn familie te wonen, om de band met mijn zus en haar gezin te verdiepen. En hoewel er ook een tegenstroom voelbaar was, wist ik: dit is wat ik nu moet doen. Niet omdat het moest van mijn hoofd, maar omdat het klopte in mijn hart. Ja, ik wist dat het rust en ruimte zou brengen, maar dat nam ik erbij – het ging me niet om de stilte, het ging me om verbinding.
En ook al bleek het achteraf geen ‘eindbestemming’, het heeft me veel gebracht. De verbinding met mijn zus, mijn schoonzus en mijn nichtjes is zoveel dieper geworden en daar ben ik enorm dankbaar voor. Daarnaast heb ik onder andere een huis gekocht, verbouwd en weer goed verkocht (in coronatijd), al mijn schulden kunnen aflossen, ruimte gecreëerd – letterlijk en figuurlijk. Het was geen eindpunt, maar een tussenstation dat me dichter bij mezelf bracht.
Wat me daar uiteindelijk opbrak, was dat ik daar kon aarden. Dat het gevoel in mij – waarschijnlijk die tegenstroming – steeds sterker werd dat dit niet (meer) mijn plek was. Dat gevoel probeerde ik rationeel weg te redeneren, uit angst voor wat mensen ervan zouden vinden, de teleurstelling van mijn familie, en de angst dat ik alles wat ik had hervonden en verdiept, weer zou verliezen. En inderdaad, ik leefde toen nog totaal niet afgestemd op mijn Human Design. Maar ik voelde al wel van alles, wat ik vanuit conditionering nog niet kon verklaren. Mijn innerlijke stem waar ik nog niet altijd op durfde te vertrouwen. Juist dát alles – het niet-kloppende, het zoeken, het verliezen – heeft me uiteindelijk dichter bij mezelf gebracht.
Toen ik destijds dat huis in Julianadorp kocht, had ik nog 15.000 euro schuld, geen spaargeld, en werkte ik bij Defensie. Maar ik wist: ik wil dit. En alles viel op zijn plek. Een vriendin die me hielp. Een hypotheek die nét lukte. Een huis dat wél voelde als een thuis. Toen ik het later verkocht, kwam ook dát precies op het juiste moment. En mijn terugkeer naar Brabant? Werd ook weer gevolgd door een reeks toevalligheden die geen toeval waren (ik geloof namelijk niet in toeval).
De boodschap die ik vooral wil meegeven – en die als een rode draad door mijn leven loopt – is dat hoe groot de droom ook is: als het klopt met mijn zielsmissie, als het in lijn is met mijn diepste, echte, integere verlangen, of als het een hoger doel dient, dan kunnen obstakels nog zo groot of hoog lijken – maar als je de juiste beweging volgt, dan volgt de rest. Maar dan mag je die beweging wél eerst voelen, herkennen en erkennen. En dat is dan ook meteen de prachtige link met mijn werk en mijn trajecten.
En nee – dit betekent niet dat je er niets voor hoeft te doen. Dat het altijd gemakkelijk is, of dat het allemaal snel en vlekkeloos verloopt. Of het nu gaat over een weg van 114 kg naar een bodybuildingwedstrijd-shape, een huis kopen met 15.000 euro schuld, of het volledig omgooien van je carrière met de opzet van een eigen praktijk – alles heeft een prijs. Ook het realiseren van dromen.
Maar als het klopt – echt klopt – dan vallen de puzzelstukjes op hun plek. Je hoeft niet alles te weten. Je hoeft niet alles zeker te weten. Maar je mag vertrouwen op de beweging in jou. Want jij hebt de touwtjes in handen.
Van droom naar werkelijkheid – de start van mijn praktijk
Toen ik begin 2023 voor het eerst de ruimte hierboven binnenstapte, gebeurde er iets bijzonders. Ik liep die kale, lege ruimte in, en de droom die ik al jaren koesterde ontvouwde zich voor me. Waar ik wat zou doen. Waar mijn behandeltafel zou staan. Waar ik mensen zou ontvangen. Op dat moment had ik mijn eerste massageopleiding net achter de rug – een sluimerende droom die langzaam concreet begon te worden. En iedere keer dat ik die ruimte weer betrad, zag ik het opnieuw. Of ik keek het filmpje terug dat ik van die ruimte had gemaakt – en voelde het opnieuw.
De ruimte in mijn nieuwe huis die ik gereserveerd had als ‘werkkamer’ werd al snel mijn praktijkruimte, en in januari 2025 schreef ik mijn praktijk officieel in bij de KvK.
Fast forward naar nu: mijn praktijk is verhuisd. Niet naar die ruimte – die is inmiddels verkocht en verbouwd – maar naar een ruimte die klopt. Een ruimte waar ik alles wat ik voor me zag, vorm kan geven. Een ruimte voor mijn ritme. Mijn intuïtie. Mijn creativiteit.
Wat me nu het meest raakt, is hoe alles in beweging blijft – zolang ik zelf in beweging blijf. Mits ik zo af en toe ook vertraag of stilsta, om écht te voelen en te luisteren. Dat heb ik de afgelopen jaren geleerd. Dat het niet gaat om vasthouden. Maar om volgen. Volgen wat stroomt. Wat klopt. Wat er in jou beweegt. Wat je aantrekt – ook als je nog niet precies weet hoe, wanneer of waarom.
Mijn pad is nooit recht geweest. Maar het beweegt wel. Altijd. En elke keer als ik durf te kiezen – ook als ik het nog niet zeker weet – gebeurt er iets magisch.
Dus ja. Ik droom. Nog steeds. En opnieuw. En ik weet: als het klopt, zal het zich aandienen. En tot die tijd blijf ik bewegen. Blijf ik bouwen aan mijn praktijk. En aan alles wat nog wil ontstaan.
Niet omdat het moet. Maar omdat het klopt.
Wil je zelf ook ontdekken wat er ontstaat als je je innerlijke beweging volgt? ReConnect is mijn traject waarin ruimte is voor precies dat. In Het Kosmische schijven traject ga je veel meer naar je zielsmissie.