“Na jaren mijn leven te sturen met strakke doelen, ontdek ik dat ik juist in de leegte en vertraging mijn grootste cadeautjes vind. Over de verslavende kant van stress, het ongemak van niets moeten, en de kunst om ruimte te maken voor wat er echt toe doet.”
De cadeautjes van herstel in mijn dagelijks leven
Zaterdagavond zat het nog helder in mijn hoofd: een blog schrijven over geschenken. Cadeautjes.
Ik wist precies wat ik wilde zeggen.
De dag erna… blanco.
Nou ja, niet helemaal blanco. Mijn hoofd maakte lijstjes.
“Niet joggen, wel joggen. Misschien schrijven. Of gaatjes in schelpen boren. Een ketting maken.
Na het lezen van de kaarten denk ik: misschien toch de ratel afmaken. Of dat smudge-ding van pauwenveren — die overigens niet echt zijn, wat ik toch een beetje jammer blijf vinden. Of misschien mijn adelaarsveren gebruiken.”
En dan is er nog die hele doos met projecten: het indianenborduurwerk inlijsten voor in de praktijk… en nog véél meer.
Het is een doos vol plannen.
En terwijl ik dat opschrijf, realiseer ik me: Oeps, I did it again. Zo voelt het soms. Ik ben alweer doelen aan het stellen, moetjes aan het creëren.
En dat besef… dat is misschien wel het grootste geschenk van de afgelopen week.
Het ongemak van leegte en controle loslaten
Vanmorgen voelde ik het weer, precies waar deze blog eigenlijk over gaat.
Na een weekend waarin ik volledig op mijn eigen tempo bewoog, voelde en deed — niets moest, alleen maar volgde wat zich aandiende — kwam vanmorgen weer de onrust.
Mijn hoofd stond aan vanaf het moment dat ik mijn ogen opendeed. Doen-modus. Terwijl mijn lichaam fluisterde: “Niet nu.”
De afgelopen maanden ben ik veel dingen anders gaan doen, anders gaan vasthouden. Met heel veel ook gestopt, zoals ik ze altijd deed. En dat zorgt voor leegte. En leegte voelt soms ongemakkelijk.
Vandaag voelde het intens.
Normaal gesproken zou ik in die onrust harder gaan lopen, meer willen doen. Maar ik herkende het.
Ik nam mijn koptelefoon mee, zette rustgevende muziek op, en vertraagde. Nog langzamer dan normaal.
Ik zocht mijn hartslag in mijn hals, volgde mijn adem, liet de warmte van de zon vanaf mijn gezicht mijn hele lijf in stromen. Niet om me per se beter te voelen, maar om naar binnen te keren. Om te voelen wat er zich daar roerde.
En daar zat het weer: controle willen.
Controle over mijn energie. Over mijn flow. Over mijn stemming, mijn praktijk, klanten, zichtbaarheid.
En één van de manieren waarop ik altijd controle uitoefende, was door doelen te stellen. Richting concreet te bepalen. Acties uit te stippelen. Want zonder acties geen resultaat, toch?
Maar laat dat nou net zijn wat ik de afgelopen maanden anders ben gaan vasthouden.
Het overmatig, krampachtig vastklampen aan doelen — en aan wat ze voor mij symboliseerden: succes, gezien worden, waardering — is langzaam aan het losweken.
Niet dat ik niets meer doe. Allesbehalve. Maar het niet meer zonder kunnen… de leegte die erop volgt… voelt soms als afkicken.
En dat brengt onrust. Onrust die ik, uit ervaring, ken als een vorm van gedragsverslaving.
Waarom doelen soms tegenwerken in herstel
Doelen waren voor mij altijd een soort anker.
In stormachtige tijden hielden ze me op koers, zodat ik de golven kon doorstaan, niet te ver afdreef. Maar als het water kalmeert, kan datzelfde anker me tegenhouden.
Het kan me vasthouden op een plek waar ik niet meer hóór of hoef te zijn. Soms trekt het zelfs onrust op gang in een zee die net rustig was geworden.
Het voelt soms tegenstrijdig: ik verlang naar rust en veiligheid, maar als het té stil wordt, zet ik onbewust weer de stormmachine aan. Misschien omdat stress, net als dopamine, net zo verslavend kan zijn als alcohol of drugs.
Eén van de belangrijkste dingen die ik in mijn herstel heb geleerd, is terugkijken op de dag.
De cadeautjes zien die er waren, ook al zag ik ze in het moment zelf niet.
Want stormen brengen modder omhoog. Modder die ik nooit eerder zag. En dan is het aan ons: wat doen we ermee, vóór het weer naar de bodem zakt?
Ik probeer er steeds weer golden nuggets uit te vissen.
Dat is ook waarom reflectie zo’n belangrijk onderdeel is van het ReConnect traject.
Niet alleen om terug te kijken op je dag, maar om bewust ruimte te maken.
Even stilstaan. Even terug naar jezelf. Een moment voor jezelf. Want de mooiste inzichten komen vaak pas als het water tot rust komt. En in die rust kun bewuster kiezen hoe je soort ankers wel of niet inzet.
Beweging vanuit rust en flow
En juist door het anders vasthouden aan doelen, merkte ik wat dat concreet kan doen.
Ik ben naar de praktijk gereden, heb eerst rustig dit stuk geschreven, had een fijne training waarna ik nog meer schreef. Ik maakte een praatje met één van de sporters. Ik belde mijn trajectbegeleider terug, vanuit rust in plaats vanuit angst en stress. Vertelde rustig – maar ook met emotie – over wat ik de afgelopen maanden heb gedaan, de dingen die me uit balans brachten, en dat ik nu weer aan het opkrabbelen ben.
Het waren allemaal kleine momenten, maar samen lieten ze me voelen dat ik niet altijd harder hoef te gaan om verder te komen.
Dat juist in het vertragen, in het kiezen voor beweging vanuit rust en flow, de echte beweging ontstaat en ik uiteindelijk veel meer gedaan krijg. En het me veel minder energie kost dan het takenlijstje afwerken.
Het grootste cadeau van herstel
En misschien is dat wel het grootste cadeau van allemaal:
niet dat ik geen doelen meer heb, maar dat ik ze anders vasthoud.
Meer als richting, minder als keurslijf.
Liefs