“In deze blog ontdek je hoe jezelf vergeven de sleutel kan zijn naar innerlijke rust, heling en herstel. Ik deel mijn persoonlijke ervaring met pijn, erkenning en compassie, en laat zien hoe vergeving je helpt laag voor laag dichter bij jezelf te komen.”
Gisteren had ik een heel gesprek met iemand. We kwamen op het punt van weten wat je níet wilt, maar nog niet weten wat je wél wilt. Heel herkenbaar. En ergens raakte dat iets in mij. Want om te weten waar je heen wilt, moet je soms eerst helder krijgen wat jouw niet meer dient.
En ineens, alsof er een luchtbel vanuit mijn diepste wezen omhoogkwam, kwamen de woorden: “jezelf vergeven.”
De last van een verleden dat niet veilig voelde
Ik kan er soms jaloers op zijn: mensen die zich wél verbonden hebben gevoeld, die ooit konden vertrouwen op hun intuïtie en buikgevoel. Voor mij was dat lang niet zo. Ik heb me nooit echt veilig gevoeld — niet thuis, niet in mijn omgeving, niet in mijn eigen lijf.
En dat had zijn redenen. Ik ben opgegroeid met emotionele verwaarlozing, mishandeling, en ja, ook seksueel misbruik. Dingen die ik liever niet keihard uitschreeuw, maar die wél mijn fundament hebben gevormd. Het effect ervan sijpelde overal doorheen: in mijn lichaam (fibromyalgie), in mijn coping (middelen- en gedragsverslavingen), in mijn psyche (depressies).
Lang heb ik de schuld buiten mezelf gelegd. Ouders, familie, instanties, exen… er was altijd wel iemand die “het” gedaan had. En ergens was dat ook zo. Maar door alles buiten mezelf te leggen, zat ik in een rol van slachtofferschap — een rol die me beschermde, maar me ook verhinderde echt te voelen wat er gebeurd was en eigenaarschap te nemen over mijn herstel. Pas toen ik in therapie en de kliniek durfde te erkennen: ja, ik bén slachtoffer geweest, ontstond ruimte om werkelijk te helen. Zoals ze zeggen: wijs je met één vinger naar een ander, dan wijzen er vier naar jezelf.
Vergeving als sleutel
Pas toen ik die erkenning toeliet, kon ik verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven. Pas toen ontstond er ruimte voor heling.
Ik kon compassie voelen voor de ander, omdat ik wist: mensen doen wat ze doen naar hun beste vermogen. Dat betekent niet dat grenzen er niet mogen zijn — integendeel. Maar een vis kun je ook niet kwalijk nemen dat hij niet in een boom kan klimmen, toch?
En langzaam leerde ik hetzelfde naar mezelf toe. Ik begon te voelen dat ík niet anders kon in de omstandigheden waarin ik zat. Dat mijn keuzes niet voortkwamen uit zwakte, maar uit overleven. En hoe meer ik dat kon doorvoelen, hoe zachter ik naar mezelf werd.
Dat is vergeving. Niet voor de ander, maar voor jezelf. Omdat wrok en geheimen je ziek houden. Omdat vergeving ruimte maakt voor compassie, voor innerlijke rust, voor herstel. Want rust in je hoofd krijgt pas echt ruimte als je steeds meer rust en veiligheid in je lijf vindt.
De lagen afpellen
Soms voelt het alsof je je eigen kern stevig hebt ingepakt, laag na laag, als een sinterklaassurprise vol purschuim. Je hebt het zo goed verstopt dat zelfs jij er niet meer bij kunt. Bijvoorbeeld in het bovenste laatje van je apothekerskast.
Maar vergeving is het mesje dat stukje bij beetje die lagen openmaakt.
En ja, dat is confronterend. Want vergeving betekent niet wegkijken. Het betekent juist erkennen: dit is gebeurd, dit heeft pijn gedaan, dit heeft mij gevormd. En toch kan ik ervoor kiezen om het anders vast te houden. Niet langer met haat of kramp, maar met zachtheid en verwondering.
Van moeten naar voelen
Dat is ook wat ik steeds weer terugzie in mijn eigen proces, en in het werk dat ik nu mag doen met anderen. Ik werk vaak met vrouwen die hetzelfde pad herkennen: jarenlang overleven, doorgaan, doelen najagen, om dan ineens stil te vallen en te voelen: ik wil dit niet meer.
Herstel begint niet bij meer doen, maar bij anders vasthouden. Bij leren voelen. Bij jezelf stukje bij beetje vergeven.
En misschien is dat wel het grootste cadeau dat ik mezelf heb gegeven: de sleutel om niet alleen compassie naar de ander te voelen, maar vooral naar mezelf.
Liefs