Wat nou als niet AI, maar Social Media ervoor zorgt dat je steeds verder van jezelf verwijderd raakt? In dit persoonlijke verhaal vertel ik op authentieke wijze over mijn relatie met Instagram, zichtbaarheid, mentale rust en authenticiteit — en wat er gebeurt wanneer ik stop met proberen te passen in een systeem dat misschien helemaal niet bij mij past.
Tijdens de kickoff bijeenkomst met mijn businessmentor liepen we richting de lunchruimte. Ik besprak mijn frustraties, moeite en de energie die het me kostte om steeds met alle regeltjes, kadertjes en algoritmes van Instagram (en Facebook) bezig te zijn. Toen stelde Anke de vraag “Wat nou als Instagram niet jouw marketingkanaal is?”.
Het was een vraag die me even van mijn stuk bracht. Want ergens was in mijn hoofd de overtuiging ontstaan dat Instagram the only way was, en niet per se my way.
Als ik terugkijk, ben ik al langere tijd aan het ‘worstelen’ met Social Media en Instagram in het bijzonder. Social Media ligt voor mij (i.v.m. mijn verslavingsachtergrond en mentale gezondheid) wat gevoelig. Het is namelijk een fijne manier om vooral niet met mijn gevoelens bezig te hoeven zijn. Of dit nu verveling is of iets anders. Maar vooral de laatste 1,5 jaar is mijn worsteling erger geworden.
Wat in een ver verleden met Hyves begon als een manier om in ‘contact’ te blijven met mensen (Where are my dancing bananas at?), werd opgevolgd door Facebook en later Instagram. Toen Facebook steeds meer reclames bracht, ongevraagd groepen voorstelde en heel veel meer gaf dan waar het voor mij voor bedoeld was, stapte ik over op Instagram.
Hoe ‘verbinding’ met de wereld leidde naar uit verbinding met mezelf
En in den beginne was alles goed…
Instagram nodigde mij uit om te delen, om mezelf te laten zien. Of het nu over mijn werk, mijn vegan fase, de weg naar de Nijmeegse Vierdaagse, mijn ‘fitgirl’-way of bodybuilding prep ging. Ik deelde mijn leven, het goede en het minder goede.
Sinds een paar jaar is er een omslag in gekomen, althans in hoe ik Instagram ervaar. Een deel komt door mijn perspectief. Mijn bril, hoe ik naar mezelf en naar de wereld kijk, zijn veranderd. Maar ook Instagram en de wereld zijn veranderd. De manier waarop Instagram en Social Media vandaag de dag worden gebruikt en ingezet, vind ik misschien wel zorgwekkender (momenteel) dan de ontwikkeling van AI, but maybe that’s just me.
Want waar Instagram (Socials) voor mij altijd een manier was om verbonden te zijn met de mensen die ik ken of die mij op een bepaalde manier inspireerden, word ik nu platgebombardeerd door een overdosis ads, posts, reels en God mag weten wat nog meer, die het antwoord, de oplossing of de volgende quick fix hebben. En dan heb ik het nog niet gehad over mensen die enkel hun winsten, verkopen, dikke auto’s of alleen maar successen laten zien en niet de weg ernaartoe belichten, wat het gekost heeft of de tegenslagen die ze meemaken.
Daarmee dus alleen één kant van de medaille showen en een gefingeerde realiteit laten zien.
Het voelde steeds meer als een veredelde TELSELL-nachtmerrie (inclusief nagesynchroniseerde Hi Mike! en Amerikaans nepaccent) ge-re brand naar Instagram. En laat dit nou precies de reden zijn dat ik geen tv meer kijk.
Toen ik mijn praktijk begon, wist ik al heel goed wat ik ermee wilde gaan doen, welke richting ik op wilde en wie ik wilde helpen. Tja, en wie diensten verkoopt, heeft zichzelf te laten zien, reclame te maken en zijn diensten aan de man te brengen. Toch? Geconditioneerd als ik toen nog was, probeerde ik dat op een manier te doen die voor iedereen leek te werken: de generator-manier. Wist ik veel. Ik had nog nooit een eigen praktijk gehad of mezelf als ondernemer gezien. En dicht bij mezelf blijven was in het dagelijkse leven al een uitdaging.
Want tja, ook al geloof ik in mond-tot-mondreclame, ergens onderweg had ik mezelf wijsgemaakt dat Instagram misschien wel de nieuwe manier van mond-tot-mondreclame was. En dat als dit voor anderen werkt, het toch ook voor mij moest kunnen werken. Dus ondernam ik steeds meer om mezelf te laten zien, postte ik frequenter, maakte ik reels en stories, leerde ik mezelf en mijn stem te laten zien.
En eerlijk: ik vind sommige van die dingen oprecht leuk om te doen en ik heb heel veel geleerd. Mijn hoofd barst van de ideeën, inspiratie, tja, daar hoef ik weinig moeite voor te doen en zelfs mijn stem terug horen is niet raar meer. Op het gebied van zichtbaarheid en mezelf laten zien, groei ik. En die ontwikkeling, daar ben ik dankbaar voor.
Aan de andere kant kostte het me bakken vol energie en liep ik erop leeg. Ik deed pogingen om schermtijd te reduceren, om mijn reels en posts binnen de geldende beperkingen te passen, om me niet bezig te houden met views, likes of engagement, maar ik kwam niet uit die maalstroom. Die never-ending Instagram-stroom. En daar zitten verschillende aspecten aan vast.
Down the Rabbit whole.
Ik kan niet zeggen dat ik veel negatieve opmerkingen of kritiek heb ontvangen. Toch had ik eerst de befaamde druppel nodig om even radicaal dingen anders te gaan doen. Ook al ging die ‘druppel’ over mijn authenticiteit in relatie tot AI-gebruik, raakte dit een oude wond. Een wond die ging over mijn waarheid vertellen, voor leugenaar uitgemaakt worden en in de steek gelaten worden als gevolg hiervan.
En daar ging Carmen, “Down the rabbit whole”.
Wie mij persoonlijk kent weet, dat kort en bondig zijn, ondanks genoten cursussen, nauwelijks in mijn woordenboek voor komen. En ik kan indenken dat mijn werk op Socials daardoor misschien niet authentiek voelden. Want probeer jij maar eens je eigen verhaal, je waarheid authentiek te blijven vertellen, als je reels (in 30sec max 3 min.) of blogs/posts (in 2200 leestekens) moet houden. Dit om binnen de algoritmes van de snelle swipe Socials gezien te blijven worden. Terwijl mijn authentieke zelf eerder van het vertragen en langer van stof zijn is.
Vergelijk het met de ik die 114 kg woog, die een bodybuilding wedstrijd probeert te winnen,
ain’t gonna happen.
Innerlijke rust hervinden buiten het algoritme
De ‘druppel’ heeft ertoe geleid dat ik een paar weken geleden acuut gestopt ben met het posten op Instagram en Facebook. De apps heb ik van mijn telefoon verwijderd. En boy o boy, wat een rollercoaster is het. Ik had oprecht ‘ontwenningsverschijnselen’. Onrust omdat ik niet meer afgeleid word, angst om dingen te missen van anderen, angst om niet meer gezien of gehoord te worden. Maar ook de angst dat mijn praktijk en daarmee mijn dromen zouden falen. Ik word me steeds bewuster van de functie die het voor mij gekregen heeft, hoeveel tijd ik eraan kwijt was, hoezeer mijn hoofd en gedachten ermee bezig waren en wat hiervan de invloed op mij is.
Aan de andere kant is er ook zoveel meer rust in mijn systeem en heb ik meer tijd en energie over. En mijn creativiteit komt steeds meer terug, niet omdat ze in algoritmes moet passen, maar omdat ze haar eigen ritme mag volgen. Ik schrijf nu vooral voor mijn blog/website. Ik realiseer me steeds meer dat ik probeerde te functioneren en te passen in een systeem dat niet voor mij gemaakt is. Maar dat betekend niet dat ik systemen niet voor mij kan laten werken.
Ik ben er (nog) niet maar ik ben inmiddels wel een stuk bewuster geworden. Ik weet niet of ik socials gecontroleerd kan gebruiken. Of en op welke manier ik terug ga weet ik nog niet.
En dat is oké.
In de tussentijd ben ik aan het onderzoeken op welke manieren ik mijn authentieke zelf ruimte en tijd kan geven om zichzelf te laten zien en de systemen die er zijn voor mij te laten werken.
En dus heb je net een authenthiek lang stuk gelezen, als je op dit punt bent beland.
Chapeau!!